16 December '08 - 21:40,

“Heeft u vrienden?’
Ik sta op het punt om mijn mouw op te rollen omdat ik denk dat de arts mijn bloeddruk zal willen meten als ze rustig achter haar bureau gaat zitten, haar handen vouwt en vriendelijk glimlachend het antwoord afwacht.
Ik ben op een nacontrole in het ziekenhuis. Logisch dat ze even willen checken hoe het fysiek staat, zo’n kleine drie weken na een bevalling. Dat dacht ik, maar nee. Het is een psychische nacontrole. Deze afspraak is voor mij gemaakt vlak voor ik werd ontslagen uit het ziekenhuis. Ik was al blij dat ik me kon herinneren dat ik hier vandaag moet zijn, waarvoor precies is echt verdwenen in de erwtensoep die deze weken de plaats van mijn hersenmassa heeft ingenomen.
“Ja hoor, ik heb vrienden,” antwoord ik verbouwereerd.
“Weten zij ervan?”
Ja natuurlijk weten ze ervan. Hallo, ik heb een weblog. De hele wereld weet ervan. Hoe kan het anders?
Dit denk ik allemaal. Maar ik zeg het niet. Ik knik en geef maar vast het antwoord waarvan ik weet dat ze het wil horen: “We hebben een groot sociaal netwerk. We worden prima opgevangen.”
Zo, dat eventuele probleem kan ze afstrepen van haar lijstje.
“Werkt u alweer?”.
Jazeker. Maar niet te hard hoor, haast ik erbij te zeggen. ‘Waarom doe ik eigenlijk zo mijn best? Dit is toch geen examen,’ ruist het door mijn kop. Tja, waarom doe ik eigenlijk zo mijn best? Omdat ik altijd mijn best doe.
“Heeft u stress?”
Ach stress, stress, wat is stress, glimlach ik. Ik weet wel wat dat mens doet. Die controleert of ik niet volslagen krankzinnig ben geworden de afgelopen weken. Nou mooi niet.
“Bent u vergeetachtig?”
Ja chronisch, weet ik. Hoe vaak ik de afgelopen week al niet van boven naar beneden ben gelopen om onderaan de trap me volslagen verweesd af te vragen wat ik nou wilde doen... “Och," zeg ik. Ik haal mijn schouders op.
“Hoe slaapt u?”
Oe. Die is tricky. “Ik ben überhaupt niet zo’n goede slaper,” probeer ik eerst.
“Maar wat is het verschil met vroeger?”
Dat ik droom, mevrouw. Dat ik zo vreselijk droom. Dat ik een echo krijg en ik de enige ben in de behandelkamer die weet dat ik geen kindje meer draag. Dat ik dat iedereen moet gaan vertellen. Ik droom dat mijn buik uitzet en inkrimpt, als een soufflé die opzwelt in de oven en vervolgens met een speldenprik weer leegloopt. Maar het meest droom ik dat ik nog zwanger ben.
Iedere morgen word ik wakker en denk een paar seconden dat het allemaal niet is gebeurd. Iedere morgen moet ik mijn kop er weer bij zien te krijgen, moet ik mezelf vertellen dat het wel zo is. Iedere morgen is het groundhog day.
Ik zeg het allemaal niet. Ik zeg dat ik nare dromen heb en laat het erbij.
Waarom doe ik dat toch?
Opeens daagt het me. Ik ben al zo gemedicaliseerd. Ik wil niet dat er ook nog conclusies over mijn geestelijk welbevinden worden getrokken. Want ergens vind ik dat dat niet hoeft. Ik weet dat F en ik het redden. Enerzijds omdat ik over dat sociale netwerk zojuist niet hoefde te liegen. Anderzijds, omdat ik gewoon weet dat het zo is. We wandelen langs de afgrond. We lopen langs dat randje maar we blijven aan de goede kant. Ik ben over zoveel onzeker nu, maar dit weet ik.
De arts schudt mijn hand. Een vervolgafspraak lijkt haar niet nodig. Ik loop de polikliniek gyneacologie af, langs de wachtkamer vol dikke buiken, langs de folders die foliumzuur aanbevelen, langs de speelhoek. Ik loop weg. Wij mieteren niet naar beneden.

Naam:			Persoonlijke info onthouden? Ja Nee
Email:
URL:
Reactie:		Emoticons / Textile
Om te voorkomen dat de reactievelden overspoeld worden met teksten over online casino's, viagra en andere ongein moet je om te reageren even deze vraag beantwoorden. Naar welke bloem ben ik vernoemd?     ( Register your username / Log in )
Kattebel:		Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.
Verberg email:		Ja, verberg mijn email-adres.
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.