Het is zo makkelijk gezegd, hè.
Zo makkelijk dat de woorden aan elkaar zijn gaan plakken, dat ze geen onafhankelijke betekenis meer hebben, dat dat hele zinnetje eigenlijk überhaupt geen betekenis meer heeft. “Vrolijkkerstfeesteneengelukkignieuwjaar.”
Moet je het eens tegen jezelf zeggen. Klinkt vrij belachelijk. Terwijl je jezelf natuurlijk altijd in wezen het vrolijkste kerstfeest en het meest gelukkige nieuw jaar van allemaal wenst. Maar dat zinnetje klinkt veel te formeel. Te standaard. Te betekenisloos.
Het is net als vragen hoe het gaat. “Hoegaathetmetjullie? Allesgoed? Mooimooi. Zegikmoetweerverder.”
Het is niet de bedoeling dat je echt ingaat op deze woorden. Dat je eerlijk bent. “Hoegaathetmetjullie? “Nou vrij klote. Ik ben vorige week ontslagen, mijn vrouw gaat volgens mij vreemd en ik heb zulke aambeien dat ik nog geen seconde stil op mijn reet kan blijven zitten.” “O. Jaja. Mooimooi. Zegikmoetweerverder.”
'Vraag het dan niet!' denk ik dan.
Ik doe het zelf uiteraard ook. Dingen zeggen waarvan ik nauwelijks nadenk over de betekenis. Een week of 6 geleden nog als iemand naar de zwangerschap informeerde. “Neejoh, gaatprima. Jaja. Hartstikkegezond, nergenslastvan.”
Het was de waarheid, hoor, althans dat dacht ik, maar ik realiseerde me niet wat die waarheid in hield. Dat heb ik wel afgeleerd.
Net als dat ik heb afgeleerd om gedachteloos te zeggen dat het goed met ons gaat.
Zo’n eerste maand verwacht ook niemand van je dat je dat zegt trouwens. Maar als er een beetje tijd verstreken is, willen mensen dat je gewoon weer “Allesgoed” antwoordt. Wel zo makkelijk. Om te voorkomen dat je iets anders zegt slaan sommigen de “Hoe gaat het?”-vraag maar helemaal over. Misschien is dat eerlijk. Misschien past dat helemaal in de lijn van mijn gedachte van hier boven. Als je het antwoord niet wil horen, vraag het dan ook niet.
Maar ik ben te veel voorgeprogrammeerd. Ik wil dat mensen me vragen hoe het gaat. Heus, ik houd geen lange jankverhalen en heus het gaat niet alleen maar klote. Ik wil kunnen vertellen dat ik zo genoten heb van het kerstdiner hier in Kaapstad, met F en mijn ouders. Ik wil zeggen dat ik de wijn zo minutieus heb geproefd dat mijn smaakpapillen ervan gingen gloeien, dat ik heb gelachen om de pianist in het restaurant die het halve oeuvre van ABBA in zijn repertoire had zitten, dat ik ’s nachts Afrikaanse sterren heb geteld op mijn rug liggend in het gras. Ik wil melden dat ik me zo goed voel omdat ik zo veel heb gesport hier, dat ik mijn conditie terug krijg, dat dat precies dat duwtje in mijn rug was dat ik nodig had. Ik wil roepen dat ik dankbaar ben voor mijn bestaan, voor het feit dat hij naast me wakker wordt en, nog met zijn ogen dicht, glimlacht als ik door zijn haar woel.
En ja, ik wil ook vertellen dat het soms gewoon nog ronduit kut is allemaal. Dat ik vaak nauwelijks kan bevatten wat er is gebeurd, dat het idee dat ik een kind op een begraafplaats in Nederland heb liggen zo nu en dan mijn strot dichtknijpt.
Ik wil het allemaal zeggen. “Hoegaathet?” is zo’n slechte vraag nog niet, zo lang het maar een echte vraag is. Hem niet stellen is de ontkenning van alles wat er met ons is gebeurd.
En “Ikwensjullieeengelukkignieuwjaar” is ook nog niet zo beroerd, zo lang er maar een echte wens in ligt verscholen. Die wens heb ik zojuist gedaan. Ik Wens Jullie Een Gelukkig Nieuw Jaar.
En nu ga ik dat maar eens lekker hard tegen mezelf zeggen.
bij deze, van harte een gemeend Ik Wens Jullie Een Gelukkig Nieuw Jaar [en Tweede Kerstdag]...
Ach, “hoe gaat het” is gewoon maar een protocol in de communicatie tussen mensen. Net als “mooi weer he?” dan verwacht men ook geen verhandeling over luchtstromen die boven de Atlantische Oceaan uit kunnen groeien tot een orkaan.
Van de andere kant… jouw mooie verhaal vraagt ook helemaal niet om bovenstaande uitleg, zo ziet men maar hoeveel valkuilen er zijn. Goed om te lezen dat jullie doorleven en daarvan kunnen genieten, ondanks de enorme schaduw die daar overheen hangt. Alvast een gelukkig en voorspoedig 2009!
Dag Roos, ik heb je stukjes van de afgelopen tijd gelezen. Ik vind ze werkelijk prachtig geschreven, maar bijna nog mooier vind ik de manier waarop je met je verlies en de moeilijke dingen in je leven omgaat. De eerlijkheid en het gevoel waarmee je dat beschrijft raken me echt. Dus in alle eerlijkheid zeg ik je dat ik met je mee leef, en dat ik je oprecht niets dan goeds wens voor het komende jaar.
Sodeknetters, ik lees nu pas wat er is gebeurd. Mijn reactie bij het vorige stukkie wordt daar een stuk minder lollig van. Heel veel sterkte en natuurlijk moet je laten weten hoe het met je gaat – alleen als jij dat wilt, op dit log of in real life. Als mensen de vraag stellen als retorische vraag dan moeten ze ‘m niet stellen, vind ik altijd.
achterob (Ice ice baby): Het jaar 2000 scenario met crashende computers: ook… Analia (Ice ice baby): Hebbben wij elkaar dan alweer 3 jaar niet gesproken… nathalie (Ice ice baby): Het bestaat echter nog wel. Bij vlagen heb ik er la… Tina (Ice ice baby): ‘k vind de link met Vanilla Ice wat ver gezocht, zu… marnix (Ouderlijke Trots): Zeg pop! Nou ging je net lekker met bloggen, stort … Miss Moneypenny (Sterretje): Leuke blog!! Heel geestig. :) Die Paul toch, hij mo… Analia (Ouderlijke Trots): Tarbot met een krokant aardappelkorstje hmmmmmmmmmm… Mieke (Voor Liv): jesus Roos. Ik lees nu pas het verhaal van Liv. En … _vanEgters (Pornobril): Je Mont Blanc overdrijving was beter…..... marnix (Hoogachtend): leuk! mooi stukje
bij deze, van harte een gemeend Ik Wens Jullie Een Gelukkig Nieuw Jaar [en Tweede Kerstdag]...
pr'muts (URL) - 26 December '08 - 10:16
Ach, “hoe gaat het” is gewoon maar een protocol in de communicatie tussen mensen. Net als “mooi weer he?” dan verwacht men ook geen verhandeling over luchtstromen die boven de Atlantische Oceaan uit kunnen groeien tot een orkaan.
Van de andere kant… jouw mooie verhaal vraagt ook helemaal niet om bovenstaande uitleg, zo ziet men maar hoeveel valkuilen er zijn. Goed om te lezen dat jullie doorleven en daarvan kunnen genieten, ondanks de enorme schaduw die daar overheen hangt. Alvast een gelukkig en voorspoedig 2009!
CasaSpider () (URL) - 26 December '08 - 10:42
En verder wil ik de komende tien jaar gewoon weten hoe het met je gaat. Echt.
Michiel () (URL) - 26 December '08 - 13:20
Ik kan niet anders zeggen dan dat ik je een gelukkig en voorspoedig 2009 en hééél vééél jaren daarna wens!
Johan () (URL) - 26 December '08 - 13:27
van harte, roos!
straks ga ik op je drinken.
jonneke - 26 December '08 - 16:04
Dag Roos, ik heb je stukjes van de afgelopen tijd gelezen. Ik vind ze werkelijk prachtig geschreven, maar bijna nog mooier vind ik de manier waarop je met je verlies en de moeilijke dingen in je leven omgaat. De eerlijkheid en het gevoel waarmee je dat beschrijft raken me echt. Dus in alle eerlijkheid zeg ik je dat ik met je mee leef, en dat ik je oprecht niets dan goeds wens voor het komende jaar.
Dré (URL) - 26 December '08 - 16:56
Wij hier in Huize Poelekie wensen jullie een heel fijn 2009!
Poelekie (URL) - 26 December '08 - 22:55
van ‘t zelfde!
Sana () (URL) - 27 December '08 - 10:22
Met mij gaat het prima hoor, jij ook een fijn tweeduizendnegen (wat een woord, joh!)
Rutger (URL) - 28 December '08 - 18:05
InderdaadHoegaatheteigenlijkmetjulliemetmijallesgoednietinpakkenhieropetendankuwellentotziens
Analia - 29 December '08 - 11:52
Sodeknetters, ik lees nu pas wat er is gebeurd. Mijn reactie bij het vorige stukkie wordt daar een stuk minder lollig van. Heel veel sterkte en natuurlijk moet je laten weten hoe het met je gaat – alleen als jij dat wilt, op dit log of in real life. Als mensen de vraag stellen als retorische vraag dan moeten ze ‘m niet stellen, vind ik altijd.
Eric (URL) - 30 December '08 - 12:25