24 Maart '09 - 11:21,

“Je weet toch wel dat je de beste schrijver van Europa gaat interviewen, hè?”. Op de gang van hotel Ambassade tref ik schrijver Kluun die net een voorgesprek heeft gehad met de Italiaanse auteur Niccolò Ammaniti die ’s middags optreedt bij Nightwriters.
Prettig is dat altijd: mensen tegenkomen met het vermogen om te bewonderen. Niet jaloers zijn op andermans talent, niet je eigen gave betwijfelen, niet denken ‘Waarom kan ik dat niet?’, gewoon je overgeven aan dat van een ander wat je heel goed vindt.
Ik bewonder dat bewondervermogen, vooral als het betrekking heeft op iemand die hetzelfde doet als jij, schrijven in dit geval.
Mij lukt het niet altijd. Het gaat het beste als ik heel goed in mijn vel steek. Als ik tevreden ben, trots op iets wat ik heb gedaan. Dan kijk ik graag naar het moois wat anderen hebben gemaakt.
Helaas duren tevredenheid en trots veel korter dan twijfel. Mijn twijfel lijkt soms voor eeuwig. Niet zo zeer in mijn doen en laten, ik ben van het daadkrachtige slag. Maar achteraf in mijn hoofd komen de stemmetjes. Doe ik het goed? Slaat het ergens op wat ik doe? Wat voeg ik nou helemaal toe? Misschien val ik ooit wel door de mand en roepen ze allemaal dat ik helemaal niet kan schrijven.
“Twijfel is een van de namen van intelligentie” zei Jorge Luis Borges ooit. Dat zal best. Maar het is ook egocentrisch en sluit me de ogen. De ogen voor wat mooi is. Want als ik twijfel, zie ik liever niet die schitteringen van een ander.
Wat een naar trekje is dat toch. En wat zonde. Want als iets het leven glans geeft is het het vermogen te bewonderen.
Even later praat ik met Ammaniti en wat zie ik? Een kleine, hevig gesticulerende man met een vrolijke, ironische blik in zijn ogen. Een man ook die vertelt: “Ik neem gemiddeld vijf jaar om een boek te schrijven. Daarvan gebruik ik vier en een half jaar om te piekeren over het boek, over mijn schrijverschap, over dat wat ik niet kan maar wel wil. Pas in de laatste zes maanden zet ik het op papier. Ik wou dat het makkelijker ging.”
Die middag lees ik verder in ‘Ik haal je op, ik neem je mee’, een boek waarin de hoofdrol wordt gespeeld door een verlopen iets te blonde armoedige Italiaanse gitarist in een leren broek die idolaat is van de Gipsy Kings.
Het boek is geestig, scherp en fantastisch. Ik geniet. En ik realiseer me: aan al het briljante is een eeuw van twijfel voorafgegaan.

Naam:			Persoonlijke info onthouden? Ja Nee
Email:
URL:
Reactie:		Emoticons / Textile
Om te voorkomen dat de reactievelden overspoeld worden met teksten over online casino's, viagra en andere ongein moet je om te reageren even deze vraag beantwoorden. Naar welke bloem ben ik vernoemd?     ( Register your username / Log in )
Kattebel:		Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.
Verberg email:		Ja, verberg mijn email-adres.
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.