28 Januari '10 - 10:44,

Ach ach, wat kan ik toch grootmoedig kijken.
Een maandje of anderhalf geleden belde mijn vader me. “Zeg, F. is jarig en nou had ik zo gedacht dat het wel een leuk cadeau is als ie met me meegaat op wintersport. Is maar een weekje, in januari, dan pas jij gewoon even lekker op Miró, vind je niet erg toch hè, mooi zo, dag lieverd!”.
Ik legde de telefoon naast me neer en wist dat ik hem had: het grootmoedige gelaat. De vriendelijke glimlach, het vrolijk knikkende gezicht, het “Tuuuurlijk joh, géén probleem” dat mijn lippen vormden. Alles aan me verborg de paniek die achter mijn ogen schuil ging. “Jezus. Een week lang. De baby. Zonder F. Maar. Ik. Moet. Ook. Werken. En naar toneel. En nog meer werken. Hoe? Doe? Ik? Dat?”. Dikke paniek, maar ik liet niets merken. Ik was Grootmoedig.

Afgelopen zaterdag vertrok F.. Een tikje bezorgd, vooral ook omdat ik vanwege een buikgriep meer dood dan levend boven de toiletpot hing. “Nee joh, ga maar,” wuifde ik. “Niks aan de hand!”. Ik wist er zelfs nog een glimlach uit te persen.
Ik sprak mezelf ferm toe. Joh, het ging natuurlijk allemaal best lukken, ik moest deze week gewoon zien als een vrolijke uitdaging.
Uitdaging? Uitdaging? Zei ik nou echt dat vreselijke jeukwoord uitdaging? Ik zei het. De grootmoedigheid had me nu al licht waanzinnig gemaakt.

Op zich lukt het natuurlijk allemaal wel. Ik ben geen volslagen imbeciel en best in staat om dat kind op tijd te voeden, te badderen, aan te kleden, troosten en op de crèche af te leveren. Gaat allemaal goed, het enige wat er bij inschiet is mezelf op tijd te voeden, badderen, aan te kleden, troosten en op de crèche af te leveren.

En ik haal al die levens die ik nu leid zo door elkaar. Alleen op de fiets op weg naar een interview hoor ik opeens dat ik sussend “Ik zag twee beren broodjes smeren” tegen mezelf zing, terwijl ik mijn hongerige kind als ik hem ophaal van de crèche “I wil surviiiiiiiive” toeblèr.
Ik maak me de hele dag druk om de melkvoorraad van zoonlief en vergeet vervolgens boodschappen voor mezelf te halen. Ik heb mijn lieveling ’s morgens enig aangekleed in zijn spijkerbroek, AC/DC-shirtje en stoere jas om er achter te komen dat ik vlak voor we echt weg moeten zelf nog in mijn ondergoed sta.

En intussen glimlach ik grootmoedig voort. Vlak voor ik een bespreking bij het Volkskrant Magazine inga check ik snel even mijn rok op babyspuug, ik verlaag mijn stem weer naar een acceptabel volwassen niveau en veeg mijn hersens bij elkaar. Ik zie dat er een knoop van mijn jas af is, maar ik ben al lang blij dat ik een jas aan heb.
Eenmaal pratend over nieuwe verhalen kom ik voor het eerst in dagen weer tot mezelf. Hèhè, dit is gewoon werk, dit is wat ik al zo’n 14 jaar doe, hier heb ik geen hulp bij nodig, noch raak ik ervan in de war. Wat een ontspanning. Van mijn werk rust ik uit.

Eenmaal thuis ontdek ik, dat ik als een idioot naar de crèche moet. Ik verslik me in mijn laatste slok koffie, raak verstrikt in mijn eigen sjaal, kan nergens de autosleutel vinden en realiseer me eenmaal bezweet en wel in dat auto dat ik ook nog melk af moet kolven straks en de babysitter voor vanavond moet instrueren. Intussen neem ik de telefoon op, want F. belt. Hoe het gaat met werken? Prima zeg ik naar waarheid. En met zorgen? Uistéééékend roep ik grootmoedig om vervolgens heel hard “In de maaaaaneschijn, in de maaaaaneschijn” tegen de achterbank te zingen.
Ik weet niet zeker of ie me geloofde.

Naam:			Persoonlijke info onthouden? Ja Nee
Email:
URL:
Reactie:		Emoticons / Textile
Om te voorkomen dat de reactievelden overspoeld worden met teksten over online casino's, viagra en andere ongein moet je om te reageren even deze vraag beantwoorden. Naar welke bloem ben ik vernoemd?     ( Register your username / Log in )
Kattebel:		Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.
Verberg email:		Ja, verberg mijn email-adres.
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.