http://www.rozig.com/index.php Een nieuwe pivothosting weblog nl schlikje@rozig.com Copyright 2010 Pivot Pivot - 1.40.4: 'Dreadwind' Tue, 20 Jul 2010 11:31:00 +0200 60 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=879 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=879#comm Het is 80 graden en mijn haar hangt nat druipend op mijn rug. Mijn ledematen voelen zwaar, mijn oogleden ook, ik laat mijn kopje hangen, tot ik tussen mijn oogharen door kijk en ze zie.
Plop! Plop!
Rechtop. Terwijl hun eigenaresse toch echt op haar rug ligt en de zwaartekracht probeert uit te dagen.
Het heeft geen zin.
Plop! Plop! doet haar cup dubbel D.
Ik lig in de sauna, al een paar uur hop ik van bubbelbad naar zweethut naar druipgrot. Oké, dat laatste niet, maar het klinkt zo leuk. En op een complex waar ze sauna’s hebben met lichttherapie, met muziekruimtes, zoutbaden en waar op bordjes enthousiast aangekondigd staat dat er om 4 uur een opgieting is (“Wat doet je vader?” “O die is opgieter in de sauna.”) had met gemak een druipgrot nagebouwd kunnen worden.
Ik ontspan er altijd erg van, zo’n saunabaddertoestand. Niet alleen vanwege warm water, zweet en bubbelbaden, maar vooral van in je nakie. Niet dat ik nou een naturist ben, ik voel me ook prima in een jurkje en op hakken, dank u, maar de entertainmentwaarde is zo hoog.
Ik doe altijd enorm alsof het niet zo is, maar stiekem ben ik een enorme saunagluurder. Gek genoeg interesseert het bloot van de mensen die ik ken me nauwelijks. Natuurlijk, ik mag graag naar de billen van mijn echtgenoot kijken, maar in zo’n saunasetting is hij gewoon F in zijn blote kont, klaar. Hetzelfde heb ik met vriendinnen, dat zijn dan gewoon mijn vriendinnen zonder kleren, niets bijzonders aan.
Maar zoals ik met veel genoegen vreemden afluister op een terras, bespioneer ik ook graag onbekenden in hun blootje. En het meest ontspannende is blote onbekenden afluisteren.
De zwaarlijvige dame die, terwijl haar borsten gemoedelijk drijven op de bubbels in het bad, in plat Amsterdams tegen haar vriendin zegt: “Die haartjes daar ken je ook weglaseren, hoor.” De man in zijn blote lus die weigert onder de koude douche te gaan staan. “Nee joh, ben een beetje verkouden.” Yeah right. En het meisje met maatje 34 en de fier rechtop staande dubbel D dat tegen haar vriendin bij hoog en laag beweert dat ze echt heus puur natuur zijn.
Ik knap er enorm van op. Want hoe hard er ook gelogen wordt, veel naakter wordt de waarheid niet.

]]> 879@http://rozig.com/pivot/ default Tue, 20 Jul 2010 11:27:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=878 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=878#comm Altijd al gedaan.
Ik voel me ook nogal snel ergens thuis.
Leg een kussen neer op een Afrikaanse berg, op een Japanse kokosmat, in een boerenbedstee in Drente en tegen de tijd dat ik mijn hoofd er op vlei, is de plek van mij.
Maar de afgelopen dagen was ik in Las Vegas. En of het nou kwam door de lange reis, het feit dat ik alleen was, dat ik maar een paar dagen had en moest werken, ik weet het niet, maar ik bleef een buitenstaander.
Een buitenstaander met voortdurend de slappe lach. Om het Venitian-hotel waar een heuse slotgracht was gebouwd waar gondels in dobberden. Om de blvd waar reclames om striptenten om mijn aandacht vochten samen met een replica van de Eiffeltoren en posters van Siegfried en Roy (Siegfried en Roy!). Om de nagebouwde Romeinse standbeelden die ze, ik zweer het je, stuk voor stuk getrakteerd hadden op twee keer zulke grote tieten als het origineel. Om de dikkerds die zich per invalidenkarretje van gokmachine naar gokmachine lieten vervoeren en wiens enige lichaamsbeweging bestond uit het indrukken van het knopje dat de zoveelste dollar deed verdwijnen in het niets.
Ik heb gewerkt en geïnterviewd maar ook vrij veel gedwaald. Op mijn afgetrapte slippertjes schuimde ik de straten af, wandelde ik van casino naar casino, bekeek ik de vrouwen die allemaal welgemanicuurd, gepedicuurd, gehaarstijld, gebronsd en volstrekt leeftijdsloos waren. Ik voelde me als de Englishman in New York, of als Scarlett Johansson in Lost in Translation. Dat waar ik om moest lachen, werd hier als bloedserieus beschouwd (“Sorry," (proest) "maar bent u daadwerkelijk een gids die mensen rondleidt rond een nagebouwde Trevifontein??” “Ja? Wat is daar gek aan?”) en werd een beetje verdrietig bij wat hier als het toppunt van vermaak werd gezien (“HIER KUNT U 24 UUR PER DAG GOKKEN! 24 UUR!").
Maar toen opeens zag ik hem.
Zo goud en zo fout dat Elvis himself hem waarschijnlijk geweldig zou hebben gevonden.
Ik kocht hem. En vanaf toen was ik thuis.
Een dag daarna vertrok ik, want ik had vandaag een belangrijke afspraak, evenals de rest van Nederland.
Maar vanavond zal ik de wedstrijd zien, met mijn eigenste Vegas-pornobril op mijn neus. En met mijn oranje toeter om. Zoals gezegd: ik pas me beangstigend makkelijk aan.

]]> 878@http://rozig.com/pivot/ default Sun, 11 Jul 2010 13:22:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=877 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=877#comm Met een volgetatoeerde arm
Een lekkere roedel kindjes
Volle lippen
En ook anderszins een grote bek
Lang loshangend haar
En een zwart jurkje waar vrolijk de hele tijd een tiet uitpiept
Je maakt muziek met raggende gitaren
heb een stem die menig Vuvuzela met gemak overstemt
en bent niet te beroerd om van de daken te schreeuwen
dat je nobody’s wife bent en lost in this world.
Dan is het misschien verstandig om niet al te secuur naar je publiek te kijken...

Vraagje: waarom zijn bezoekers van popconcerten altijd zo lelijk???
Ik ben zoals bekend een groot fan van Bruce Springsteen, maar altijd als ik naar een concert ga, zinkt de moed me bij binnenkomst van de poptempel al in de schoenen. Mannen met matjes, applicaties op hun spijkergilet geborduurd, bierbuiken die er onder vandaan piepen. Oef.
Toen ik gisteren bij Anouk stond, vielen vooral de vrouwen me op. Ze hadden hun standaardconcertuitrusting aan.
Rugzakje.
Driekwartbroek.
Sandalen.
Of laarzen zonder hakken.
En kort haar.
Zonder enige vorm van product.
Lekker makkelijk.
En om het af te toppen
Een malle creatieve bril
Iets te hoekig, of met een gek kleurtje,
Beetje Jacques d’Ancona meets Dame Edna.

Ik weet het, het is makkelijk om af te geven op het uiterlijk van een ander. En alsof ik zulke volle zalen trek.
Maar toen ik in de rij bij de toiletten weer zo’n bermudakut tegen een rugzakdoos hoorde zeggen: “Nou nou, ze is wel mollig hoor, die Anouk is die zwangerschapskilootjes nog niet kwijt,” hoopte ik even dat de rockbitch ze gehoord had en haar microfoon rectaal bij ze in had willen brengen. R u kiddin' me???

]]> 877@http://rozig.com/pivot/ default Mon, 05 Jul 2010 11:49:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=876 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=876#comm Glimlachen. Kom op. Je kunt het. Gewoon ijzerenheinig glimlachen. Dat doen ze allemaal. Sommigen met de ogen gesloten. Anderen juist terwijl ze elkaar indringend aankijken. O god, kijk daar. Die man en die twee vrouwen omhelzen elkaar. Ze strelen door elkaars haren. Ze drukken hun wangen tegen die van de ander. De voorhoofden raken elkaar. Nou ja, moet kunnen, moet kunnen. Hé, wat is dat? Ik voel iets warms in mijn hand glijden. Het zijn de klamme vingers van de dame naast me. Ze glimlacht naar me. Uiteraard. “Welkom” fluistert ze.

Vandaag in het Volkskrant Magazine een verslag van mij op Biodanzales waaruit blijkt dat levensdansen nog helegaar niet makkelijk is, dat er een hoop fysiek contact bij komt kijken en waarin ik verwoede pogingen doe om uit mijn hoofd te raken...

]]> 876@http://rozig.com/pivot/ default Sat, 19 Jun 2010 08:50:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=875 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=875#comm En nu is daar Hipstamatic, een app op de aaifoon waarmee je lensjes en flitsers en fotorolletjes kunt kiezen die je precies die ouderwetse look geven. Als ik er eenmaal mee begin, kan ik niet meer stoppen. Een simpele appel, een leeg wijnglas, de kattenbak, alles lijkt opeens bijzonder.
Op grijze dagen zet ik binnenkort gewoon de hele dag mijn Hipstamatic-bril op.
Het leven is mooi als er een randje omheen zit.

]]> 875@http://rozig.com/pivot/ default Thu, 17 Jun 2010 19:44:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=874 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=874#comm Waarmee ik met droge ogen
Ongedierte rooster
En zit ik tegenover iemand
Die me al te veel poep praat
Dan timmer ik hem verbaal in elkaar
Ik koop voor mijn zoon
Geen shirtjes met snoezige beertjes
Maar eerder met Beatles of Sex Pistols er op
Ik haat pasteltinten
Ik haat ze, ik haat ze
Evenals beige
Of iedere andere non-descripte kleur
Ik drink bier en peper mijn eten
Ik krijg spontane stuiptrekkingen
Als vrouwen het hebben over hun ‘bedrijfje’
Of hun ‘collegaatje’
Bij mij scoort een raggende gitaar
Stukken beter dan een harmonische harp
En sla in vochtige bedjes
Het doet me echt helemaal niets.

Nee, ik ben bepaald niet soft te noemen.

En toch op zo’n dag als deze
Zo’n moment waarop de meningen verdeeld
En de stemmen geteld worden
Op zo’n dag
Heb ik de hele tijd
ongelofelijke jeukende last
van een werkelijk gigantisch
saamhorigheidgevoel
Op het werk,
in de kleedkamer van de sportschool,
bij de groenteboer,
iedereen vraagt het:
“Heb jij al gestemd?”
Allemaal in hetzelfde schuitje
Het doet me iets
Ik leef er zo van op
In het diepste van mijn wezen
Ben ik een ontzettend weekdier
Ik kan er niets aan doen
momenteel houd ik van jullie allemaal
omdat we eindelijk even tezamen
met hetzelfde bezig zijn.

Mijn god. En dan begint dat WK straks ook nog...

]]> 874@http://rozig.com/pivot/ default Wed, 09 Jun 2010 15:55:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=873 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=873#comm Ik had hard gewerkt en ook nog een cadeautje voor iemand weten te scoren, ik was moe en hongerig, maar had de onstilbare behoefte om iets te kopen. Een flesje nagellak dus.
Achter de balie keek de verkoopster me stralend aan. “Mooie kleur,” zei ze. Ik ben doorgaans dol op sociale contacten maar als ik moe, hongerig en afgedraaid aan een balie sta, ontpop ik me doorgaans tot een totale autist. “Mmmm,” mompelde ik dus en ik had al een briefje van twintig in mijn handen om aan te geven dat ik snel weg wilde.
“Echt zoooooo this season.” Oké, het baliemeisje pakte de hint niet op. Ik had wel willen zeggen dat alles wat je dit seizoen koopt this season is, maar ik hield me in en glimlachte beleefd. Ze was een beetje zenuwachtig. Dit was vast haar eerste dag, want ze gooide tot twee keer toe het stapeltje foldertjes op de toonbank om.
“Ik heb een verrassing voor u!” riep baliemeisje enthousiast. Kut. Ik ben dol op verrassingen maar de dingen die je bij make-upstands gratis krijgt, blinken doorgaans uit in wanstaltige lelijkheid.
“Goh,” zei ik maar. “Je mag er een hoesje bij uit zoeken!” deed ze er een schepje bovenop. Een hoesje. Voor een flesje nagellak. Is zeker ook heel this season ofzo.
“En je kunt nog kiezen uit de kleur ook! Kijk, ik heb groene, blauwe, oranje, gele en purperen.”
Waarom heet paars bij modeachtige types altijd purper? We hebben het toch ook niet over het purperen kabinet? Om er van af te zijn wees ik de groene aan. “Goeie keus!”. Ja, alsof je zou zeggen dat ik een kutkeus had gemaakt, doos. En alsof dat groene hoesje niet enorm vloekte bij mij pur-pe-ren nagellak.
Ik zei niets en wapperde nog maar eens ostentatief met mijn twintigje.
Het meisje stopte de nagellak in het doosje en pakte dit in in vloeipapier. Dit ging weer in een vilten zakje. In opperste concentratie wikkelde ze vervolgens een paar linten om het pakketje heen. Even meende ik dat ik het puntje van haar tong kon zien.
De rij achter me werd steeds langer. Goddank, ze nam mijn geld eindelijk in ontvangst. Yes, ik kon naar huis, meende ik, maar vlak voor ze me het pakketje wilde overhandigen, riep ze: “Oh dat vergeet ik helemaal, we hebben een clutch-actie!”. Een wat? Een clutch-actie! Als je meer dan 10 euro besteedde kreeg je een avondtasje, een cluuuuuuutch, cadeau.
Ik begon verontschuldigend om me heen te kijken. Sorry, sorry, ik had hier niet omgevraagd, seinden mijn ogen, waarna ik met een bevroren glimlach tegen het zenuwachtige meisje knikte.
Oké, doe mij dan maar zo’n clutch.
“Ik heb allemaal kleurtjes, hier, je kunt kiezen!”. Ik had het kunnen weten. “Kijk, ik heb groene, blauwe, oranje, gele en purperen.”
Doe in godsnaam maar een blauwe. Het liefst had ik het foeilelijke kreng uit haar handen gegrist maar dat was niet de bedoeling. Neeeeeee, de clutch moest ook in vloeipapier. En daar moesten ook weer linten omheen. En ik had een enorm RowanAtkinsoninLoveActually-momentje (zie hier).
Uiteindelijk na lang, heel, heel lang wachten gaf ze mij mijn nagellak mee. Het zat in een pakket zo groot als een verhuisdoos. Ik vroeg me af wat de maat van de verpakking zou zijn als ik bij haar een schemerlamp had gekocht. Ik vermoed een doos ter grootte van een vrachtwagen.
“Nou, veel plezier ermee!” zei het meisje iets te hoog en iets te hard.
Op dat moment twijfelde ik. Ofwel wilde ik haar teder tegen mijn boezem drukken en zachtjes over haar hoofd aaien. Ofwel wilde ik haar keihard slaan.
Ik ben er nog niet uit.

]]> 873@http://rozig.com/pivot/ default Thu, 13 May 2010 17:58:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=872 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=872#comm En Miró was een
een blauwe kater.
Voor moederdag heb ik
een groen voetje gehaald.
En de bloemen staan op sterk water.
Het klinkt raar,
maar het klopt allemaal.
Het klopt.
Allemaal.

]]> 872@http://rozig.com/pivot/ default Mon, 10 May 2010 17:24:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=871 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=871#comm het heeft me uren en uren poseertijd gekost
maar ik hing er toch maar heerlijk gisteren
op de gevel van De Blaffende Vis.
(en nu ga ik als de donder een zelfde geil pakje scoren!)

]]> 871@http://rozig.com/pivot/ default Sat, 01 May 2010 10:03:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=870 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=870#comm Iedere keer als ik net even lekker bezig ben, kom jij je er mee bemoeien.
Ho, stop, doe nou rustig aan, lispel je in mijn oor als een oud vrouwtje dat zich op de snelweg links en rechts ingehaald ziet door vrachtwagens, motorrijders en Ferrari’s.
Doe nou kalm, ik hou het niet bij, mok je. En ik trap het gaspedaal nog wat dieper in.
Deze keer was ik wel erg aan het Schumacheren, dat geef ik toe. Veel werken, veel theater maken, veel voor mijn kind zorgen, veel sporten, het was best veel, daar heb je gelijk in. Maar best lichaam, was het nou echt nodig om me zo hardhandig een halt toe te roepen?

Spit. Wie krijgt er nou spit? Dat is toch voor oude wijven? Niet voor mij.
Jij vond het wel een mooi plan. Ha lekker, we zetten die onderrug eens goed vast. Dat zal je leren, kreng. Niet meer voor en niet meer achteruit kun je. Gewoon blokkeren die hap.
Nou, het is je gelukt, hoor. Totaal geblokkeerd was ik, een week lang. Sporten was onmogelijk, mijn baby optillen geen optie, tijdens interviews zat ik zo te grimassen van de pijn dat de geïnterviewde een glaasje water voor me ging halen.

Maar toen verscheen daar een engel. Een engel met zachte handen maar een stevige greep. De fysiotherapeute legde me iedere dag op haar behandeltafel en liet me oefeningetjes doen. Heel zachtjes draaien met mijn onderrug, moest ik. “Nee, niet zo hard, Jezus, sla jij altijd zo door?” riep ze uit toen ik eens extra mijn best probeerde te doen. Jaja, rub it in, zei ik. En dat deed ze ook, met die sterke handen van haar.

Inmiddels voelt mijn rug bont en blauw. Maar bewegen kan ik hem. Ik kom weer vooruit, zij het nog ietwat voorzichtig. Dat zal wel precies je bedoeling zijn geweest, lief lijf. Als ik te hard ga, hint die rug dat het kalmer aan moet. Ik beloof je dat ik er naar zal luisteren, maar laat me nu maar weer vrij, oké?
Er zijn al veel te veel mensen die rijden met de rem er op.

]]> 870@http://rozig.com/pivot/ default Tue, 20 Apr 2010 08:15:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=869 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=869#comm mijn theatercluppie. We vergaderden over stukken die we wilden programmeren, we brachten nieuwe ideeën in, smeedden plannen. En ik deed van harte mee hoor, daar niet van. Soms had ik ook wel een half ideetje dat ik zelf wilde uitvoeren, maar het was altijd maar een half ideetje. “Kunnen we niet iets doen met me zus en me zo?” vroeg ik dan. Ja leuk, was de reactie, werk het eens uit, dan kijken we verder. Maar dat uitwerken, dat deed ik nooit. Als het puntje bij paaltje kwam, vond ik me zus en me zo toch niet zo boeiend. Of ik wist niet wat er verder moest gebeuren met me zus en me zo. Of ik vond dat iemand anders al veel beter over me zus en me zo had geschreven.

In wezen waren dat natuurlijk allemaal rotsmoezen zodat ik in de journalistiek kon blijven hangen. Lekker comfortabel want een interview tikken, een repo maken of een achtergrondverhaal in elkaar draaien, dat is na een kleine vijftien jaar ervaring geen probleem meer. In de journalistiek moet alles waar zijn, gecheckt en gedubbelcheckt, de feiten op een rij. Dat is wat ik ken en kan. Dat is wel zo duidelijk en veilig.

Maar stiekem ook een beetje beperkend. Want ik heb een hoofd dat heel veel verzint. En ik heb daarnaast last van een tamelijk visueel ingesteld brein. Dat is soms vervelend, want als iemand praat over een mogelijke seksuele escapade van pak hem beet Jan Peter Balkenende met Patricia Paay, zie ik onmiddellijk voor me hoe hij haar met sonore stem geile woordjes in het oor fluistert ("Klein stout konijntje van me"), terwijl zij stevig zijn billen kleedt en hij vervolgens boven op haar.... hohoho stop. Nou ja, een visueel ingesteld brein dus.
En in dat hoofd van mij, popte op een ochtend een idee op. Een verhaal over me zus en me zo dat ik eigenlijk best goed vond. Sterker nog: waar ik zo aan wilde beginnen.
Ik stelde het voor tijdens een vergadering en werkte vervolgens het plan eens echt uit. De reacties waren duidelijk: ga het maar maken.

Een dag later stond ik ietwat beduusd op met de zin “Ik ga een toneelstuk schrijven!” zoemend in mijn hoofd.
Ik checkte mijn twitteraccount en vond een berichtje van Jelte, uitgever. Hij bleek mijn weblog te lezen, kende daarnaast mijn journalistieke stukkies en hij vroeg zich af: had ik misschien ook fictieambities?
Eeeeh nou eeeeh ja eeeeh ik had dat ideetje over me zus en me zo maar eeeh waren dat eeeh fictie-ambities?

Jelte en ik dronken koffie. En ik besloot hem ietwat beschroomd over mijn toneelstuk te vertellen. Het was nog niets, kleedde ik het in. Een prematuur ding. Een nog helemaal niet zo goed uitgewerkt plan, hoor.
Waar ik op hoopte weet ik niet precies. Misschien had ie nog tips? Of wellicht kon ie me in ieder geval op het hart drukken dat het heus best een aardig ideetje was?
Een paar uur later kon Jelte dat inderdaad. En hoe. Hij stuurde me een mail. Met een contract. Een mooi contract. An offer I couldn’t refuse-contract.

Zoals gezegd: ik had een schop onder mijn kont nodig. Die schop onder mijn kont is een karatetrap geworden. Me zus en me zo wordt niet alleen een toneelstuk, maar ook een roman.
En dat betekent dat ik het komende jaar een dubbelleven ga leiden. Enerzijds zet ik als journalist de feiten op een rij, ik stel de scherpe vragen en teken de antwoorden op zoals ze gegeven zijn. Maar anderzijds ga ik die zieke verdorven geest van me eens alle ruimte geven. Kom maar op met de beelden, kom maar op met de verzinsels, kom maar op.
Het kan me niet gek genoeg zijn. Al beloof ik hierbij plechtig dat Jan Peter en Patries en niets mee te maken zullen hebben.

]]> 869@http://rozig.com/pivot/ default Fri, 02 Apr 2010 12:19:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=868 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=868#comm dat de vriendelijke man
in de dierenwinkel
mij een keelsnoepje aanbood
met de woorden
"Dan krijg je meer lucht
naar je ademhalingsorganen."
Veel stukjes wilde ik vandaag maken
maar ook in mijn hersens was ik hees
en dus moeten we het doen
met deze eerste aflevering
van een gloednieuwe rubriek:
De Plaatjesverzameling.
En daar hoef ik lekker
niets meer aan toe te voegen.

]]> 868@http://rozig.com/pivot/ default Sat, 13 Mar 2010 19:07:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=839 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=839#comm
follow roosschlikker at http://twitter.com ]]> 839@http://rozig.com/pivot/ linkdump Fri, 10 Jul 2009 12:54:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=837 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=837#comm Not an addict blijft dan ook een wereldnummer, maar Sarah Bettens heeft nu een heel ander plaatje gemaakt: Never say goodbye. Rustige feel good muziek met onder meer een cover van I can't make you love me, een oud favorietje van me.
Als het me uiteindelijk allemaal iets te chill wordt, stap ik over op Gossip. Ik hoorde Heavy Cross voor het eerst op de radio toen ik in de auto zat en ik vrees dat ik binnenkort een flinke bon van de verkeerspolitie op de mat kan verwachten. Wow, als je hier het gaspedaal niet van gaat intrappen... Hoe lekker!!! De rest van de cd Music for Men is minstens net zo fijn. Vet, in de dubbele betekenis van het woord!

]]> 837@http://rozig.com/pivot/ linkdump Sun, 28 Jun 2009 12:28:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=813 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=813#comm fijne recensie aan mijn boek gewijd. Lezen dat e-zine!

]]> 813@http://rozig.com/pivot/ linkdump Sun, 01 Feb 2009 12:08:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=807 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=807#comm ]]> 807@http://rozig.com/pivot/ linkdump Wed, 17 Dec 2008 18:15:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=802 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=802#comm hier te horen.
En voor wie er geen genoeg van kan krijgen (die mensen heb je), hier een interviewtje op Megastad FM.

]]> 802@http://rozig.com/pivot/ linkdump Thu, 27 Nov 2008 16:36:00 +0200 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=790 http://www.rozig.com/pivot/entry.php?id=790#comm website!

]]> 790@http://rozig.com/pivot/ linkdump Fri, 31 Oct 2008 10:25:00 +0200